نویسندگی با هوش مصنوعی آموزش مرحله به مرحله و نکات مهم
به گزارش روان ما، چند سال پیش شروع یک متن برای خیلی از نویسندگان با بازکردن صفحه ای سفید و خیره شدن به نشانگر چشمک زن آغاز می شد. امروز، ابزارهای هوش مصنوعی می توانند در همان صفحه سفید، طرح مقاله پیشنهاد دهند، برای متن تیتر بسازند، پیشنویس آماده کنند، نوشته را کوتاه تر یا روان تر کنند و حتی ایرادهای ساختاری آنرا نشان دهند.
به گزارش روان ما به نقل از خبر آنلاین، این تغییر، نویسندگی را وارد مرحله ای تازه کرده است؛ اما هم زمان یک پرسش مهم هم شکل گرفته است: اگر هوش مصنوعی می تواند بنویسد، نقش نویسنده چه خواهد بود؟
پاسخ را می توان در تجربه نویسندگان هالیوود هم مشاهده کرد. در سال ۲۰۲۳، اعضاء انجمن نویسندگان آمریکا یا WGA بعد از ۱۴۸ روز اعتصاب، به توافقی رسیدند که جهت استفاده از هوش مصنوعی مولد در کار نویسندگان، محدودیت ها و قواعد مشخصی تعیین می کرد. موضوع هوش مصنوعی یکی از محورهای مهم مذاکرات بود، هرچند تنها دلیل اعتصاب محسوب نمی شد.
در قرارداد جدید WGA که از ۲ مه ۲۰۲۶ تا اول مه ۲۰۳۰ اعتبار دارد هم حمایت های در رابطه با هوش مصنوعی حفظ شده و مقررات جدیدی درباره ی مجوز استفاده از آثار نویسندگان برای آموزش سامانه های تجاری هوش مصنوعی درنظر گرفته شده است.
بنابراین، نویسندگی با هوش مصنوعی فقط راهی برای سریع تر تایپ کردن نیست؛ مسئله اصلی اینست که چه طور از یک ابزار قدرتمند استفاده نماییم، بدون آنکه نویسنده از پروسه خلاقیت حذف شود.
نویسندگی با هوش مصنوعی یعنی چه؟
ویسندگی با هوش مصنوعی به معنای استفاده از ابزارهای مولد جهت کمک به بخش های مختلف پروسه نوشتن است؛ از ایده پردازی و ساختاردهی گرفته تا تهیه پیش نویس، بازنویسی، ویرایش و بررسی لحن.
این روش به این معنا نیست که کاربر حتما باید از هوش مصنوعی بخواهد یک مقاله کامل بنویسد. گاهی استفاده محدود و هدفمند از این ابزار نتیجه بهتری دارد.
برای مثال، می توان از هوش مصنوعی خواست:
پنج زاویه متفاوت برای مقاله ای درباره ی تنهایی پیشنهاد دهد؛ یک مقدمه را کوتاه تر و خبری تر کند؛ سه ضعف ساختاری متن را مشخص کند؛ بخش های تکراری را پیدا کند؛ متن تخصصی را برای مخاطب عمومی بازنویسی کند؛ تیترهای مختلف برای یک گزارش پیشنهاد دهد. OpenAI در راهنمای رسمی خود درباره ی نویسندگی با ChatGPT هم فرایندی چهارمرحله ای شامل برنامه ریزی، تهیه پیش نویس، بازنگری و آماده سازی غائی پیشنهاد کرده است. در این رویکرد، متن تولیدشده با هوش مصنوعی یک پیشنویس اولیه است، نه متنی که بدون بررسی بتوان آنرا منتشر نمود.
گام اول؛ قبل از نوشتن، هدف را مشخص کنید
کی از اشتباه های رایج اینست که کاربر خیلی زود از هوش مصنوعی می خواهد متن غائی را تولید نماید.
برای مثال، درخواست «درباره افسردگی مقاله بنویس» اطلاعات کافی در اختیار مدل قرار نمی دهد. معین نیست مخاطب چه کسی است، متن باید چه حجمی داشته باشد، لحن آن چه طور باشد و مقرر است به چه پرسشی پاسخ دهد.
درخواست دقیق تر می تواند چنین باشد:
برای یک سایت خبری، مقاله ای حدود ۱۲۰۰ کلمه درباره ی افسردگی بنویس. مخاطب عمومی است و لحن باید روزنامه نگارانه، ساده و قابل فهم باشد. مقاله با مقدمه ای جذاب شروع شود و تفاوت افسردگی با غم معمولی، نشانه ها، دلایل تأثیرگذار و زمان رفتن به متخصص را توضیح دهد. از ارایه تشخیص پزشکی پرهیز کن.
در این درخواست، هدف، مخاطب، حجم، لحن و محدوده موضوع مشخص شده است.
پیش از استفاده از هوش مصنوعی، چهار پرسش را پاسخ دهید:
برای چه کسی می نویسم؟ موضوع اصلی چیست؟ هدف متن چیست؟ متن را در چه قالب و لحنی می خواهم؟ گام دوم؛ ابتدا طرح بگیرید، سپس متن بنویسید
گر موضوع گسترده یا پیچیده است، بهتر است مستقیماً سراغ متن غائی نروید. ابتدا از هوش مصنوعی بخواهید ساختار پیشنهادی عرضه نماید.
برای نمونه:
برای مقاله ای ۱۵۰۰ کلمه ای با موضوع «نویسندگی با هوش مصنوعی» یک ساختار پیشنهادی ارایه بده. مقاله باید شامل تعریف موضوع، روش استفاده، پرامپت نویسی، ویرایش، راستی آزمایی، سئو و آینده شغلی نویسندگان باشد.
پس از دریافت طرح، نویسنده می تواند بخشهایی را حذف یا اضافه کند، ترتیب مطالب را تغییر دهد و مسیر اصلی مقاله را مشخص نماید.
در این مرحله، هوش مصنوعی بیشتر نقش دستیار ایده پردازی و سازمان دهی را دارد و تصمیم غائی بازهم با نویسنده است.
گام سوم؛ پرامپت را مانند دستور کار بنویسید
رامپت همان درخواستی است که به ابزار هوش مصنوعی می دهید. این درخواست لازم نیست خیلی طولانی باشد، اما باید دقیق و روشن نوشته شود.
یک پرامپت مناسب معمولا شامل این عناصر است:
موضوع؛ مخاطب؛ هدف؛ لحن؛ قالب؛ حجم تقریبی؛ محدودیت ها؛ منابع یا ملاحظات لازم.
پرامپت ضعیف:
درباره ی کتاب خوانی بنویس.
پرامپت بهتر:
یک مقاله ۱۰۰۰ کلمه ای درباره ی تبدیل کتاب خوانی به عادت روزانه برای مخاطب عمومی بنویس. لحن متن ساده و روزنامه نگارانه باشد، مقدمه ای جذاب داشته باشد و سه راه حل عملی عرضه نماید. از کلیشه، تکرار و ادعاهای بدون منبع پرهیز کن.
هرچه هدف و محدودیت ها روشن تر باشند، احتمال رسیدن به متن قابل استفاده بیشتر می شود.
گام چهارم؛ پیشنویس را نسخه غائی ندانید
کی از مهم ترین تفاوت های استفاده حرفه ای و ساده از هوش مصنوعی، نحوه مواجهه با پیشنویس است.
هوش مصنوعی می تواند متن اولیه ای تولید نماید، اما این متن ممکن است:
بیش از اندازه کلی باشد؛ ایده ها را تکرار کند؛ مثال های قابل پیشبینی داشته باشد؛ لحن یکنواختی ایجاد کند؛ اطلاعات ناصحیح ارایه دهد؛ تفاوتی با صدها متن مشابه نداشته باشد.
بهتر است متن تولیدشده را مانند یک نسخه خام درنظر بگیرید؛ متنی که باید خوانده، اصلاح، تکمیل و شخصی سازی شود.
نویسنده باید تصمیم بگیرد کدام بخش باقی بماند، کدام قسمت حذف شود، چه اطلاعاتی به متن اضافه شود و پیام غائی چه طور منتقل شود.
گام پنجم؛ از هوش مصنوعی بعنوان ویراستار استفاده کنید
وش مصنوعی فقط برای تولید متن نیست. می توان از آن جهت بررسی و نقد نوشته هم بهره برد.
نمونه درخواست های مفید:
کدام بخش های این مقاله تکراری است؟
کدام پاراگراف بیش از اندازه کلی نوشته شده است؟
کدام قسمت برای مخاطب عمومی دشوار یا مبهم است؟
در کدام بخش به مثال یا توضیح بیشتری نیاز داریم؟
مقدمه را بررسی کن و بگو آیا در پنج جمله اول، دلیل کافی برای ادامه دادن خواننده وجود دارد یا نه.
لحن متن را از تبلیغاتی به بی طرف و خبری تغییر بده.
در این حالت، هوش مصنوعی از یک تولیدکننده متن به یک دستیار ویراستاری تبدیل می شود. با کمک آن می توان ساختار، وضوح، لحن، طول جمله ها و میزان تکرار را بررسی کرد.
گام ششم؛ تجربه و نگاه شخصی خودرا وارد متن کنید
یکی از خطرهای استفاده گسترده از هوش مصنوعی اینست که متن از نظر دستوری درست و منظم باشد، اما هویت مشخصی نداشته باشد.
پژوهشی که در سال ۲۰۲۶ در نشریه Nature Human Behaviour انتشار یافت، با بررسی بیشتر از ۸۸۰ هزار متن در چند مجموعه داده، گزارش کرد که استفاده از مدلهای زبانی بعنوان دستیار نوشتاری می تواند با کاهش تنوع زبانی و همگن ترشدن سبک نوشته ها همراه باشد. این تحقیق همین طور نشان داد بازنویسی با مدلهای زبانی ممکنست برخی خاصیت های قابل استنباط از هویت نویسنده را تغییر دهد.
برای ممانعت از یکنواختی، نویسنده باید عناصر انسانی و شخصی را به متن اضافه کند:
تجربه مشاهده شده؛ خاطره یا روایت شخصی؛ مثال محلی و واقعی؛ پرسشی متفاوت؛ زاویه ای کمتر دیده شده؛ گفتگو با فرد متخصص؛ جزئیات ملموس و قابل تصویر.
اگر صد نویسنده از هوش مصنوعی بخواهند مقاله ای عمومی درباره ی تنهایی بنویسد و هیچ کدام متن را تغییر ندهند، احتمال دارد خروجی ها از نظر ساختار و واژگان شبیه یکدیگر شوند. اما افزودن تجربه، مشاهده و نگاه شخصی، به متن هویت می دهد.
گام هفتم؛ اطلاعات را راستی آزمایی کنید
روان بودن یک جمله به معنای درست بودن آن نیست. مدلهای زبانی ممکنست آمار، تاریخ، نام افراد، نتایج پژوهش یا نقل قول هایی تولید کنند که ناصحیح یا ناقص هستند.
برای مثال، اگر ابزار بنویسد:
پژوهشی در سال ۲۰۲۲ نشان داد که…
نباید فقط به سبب ظاهر علمی جمله، آنرا وارد مقاله کرد. باید بررسی شود که آیا چنین پژوهشی واقعا وجود دارد، چه کسانی آنرا انجام داده اند، در چه نشریه ای انتشار یافته و نتیجه دقیق آنچه بوده است.
راستی آزمایی در موضوعات زیر اهمیت بیشتری دارد:
خبر؛ پزشکی؛ حقوق؛ امور مالی؛ پژوهش های علمی؛ تاریخ؛ آمار؛ نقل قول ها.
یک قاعده ساده را باید به خاطر سپرد:
هوش مصنوعی می تواند به پیدا کردن و تنظیم اطلاعات کمک نماید، اما مسئولیت بررسی صحت آن با نویسنده است.
گام هشتم؛ در تولید محتوای سئو، ابتدا به مخاطب فکر کنید
استفاده از هوش مصنوعی برای تولید محتوای وب، به خودی خود به معنای نقض قواعد موتورهای جست وجو نیست. مشکل زمانی ایجاد می شود که هدف اصلی تولید انبوه صفحات کم ارزش، دستکاری نتایج جست وجو باشد.
Google Search Central توضیح داده است که تولید تعداد زیادی صفحه با محتوای غیراصیل و کم ارزش، با هدف اصلی بهبود مصنوعی رتبه در نتایج جست وجو، می تواند در چهارچوب سیاست «سوءاستفاده از محتوای گسترده» یا scaled content abuse قرار گیرد؛ فرقی هم ندارد محتوا بطورکامل خودکار ساخته شده باشد یا با تلفیقی از نیروی انسانی و ابزارهای خودکار.
بنابراین، هنگام استفاده از هوش مصنوعی برای سئو، این پرسش ها مهم تر از میزان استفاده از ابزار هستند:
آیا متن برای مخاطب مفید است؟ آیا اطلاعات تازه یا تحلیل مشخصی ارایه می دهد؟ آیا به یک پرسش واقعی پاسخ می دهد؟ آیا مثال یا زاویه ای متفاوت دارد؟ آیا متن از نظر دقت و اعتبار بررسی شده است؟ آیا خواننده بعد از مطالعه، چیزی بیشتر از قبل می داند؟
هوش مصنوعی می تواند بخشی از مراحل ساخت چنین محتوایی باشد، اما نباید جای پژوهش، تجربه و ویرایش انسانی را بگیرد.
اعتصاب نویسندگان هالیوود؛ وقتی بحث هوش مصنوعی جدی تر شد
موضوع هوش مصنوعی برای نویسندگان فقط یک بحث نظری یا فنی نیست. در سال ۲۰۲۳، اعتصاب ۱۴۸ روزه Writers Guild of America در هالیوود با توافقی به پایان رسید که مقررات مشخصی درباره ی استفاده از هوش مصنوعی مولد در پروژه های تحت قرارداد داشت.
براساس مقررات اعلام شده، هوش مصنوعی مولد «نویسنده» محسوب نمی گردد. شرکت ها هم نمی توانند نویسنده را ملزم به استفاده از ابزارهایی مانند ChatGPT کنند. همین طور اگر محتوای تولیدشده با هوش مصنوعی در اختیار نویسنده قرار گیرد، باید این مساله اعلام گردد.
در قرارداد جدید WGA در سال ۲۰۲۶ هم حمایت های مربوط به توافق سال ۲۰۲۳ حفظ شده است. همین طور در صورت صدور مجوز آثار نویسندگان برای آموزش یک سیستم تجاری هوش مصنوعی مولد، انجمن باید در جریان قرار گیرد و امکان مذاکره درباره ی مجوز و پرداخت احتمالی به نویسندگان وجود دارد.
این تجربه نشان میدهد نگرانی نویسندگان فقط درباره ی این نیست که آیا ماشین بهتر از انسان می نویسد یا نه. موضوعات مهم تری مانند مالکیت آثار، اعتبار نویسنده، شرایط شغلی و روش استفاده از آثار خلاقانه هم مطرح است.
هوش مصنوعی را در کدام بخش نویسندگی وارد کنیم؟
بهترین استفاده از هوش مصنوعی معمولا در بخشهایی است که می تواند زمان نویسنده را آزاد کند، نه این که تصمیم های خلاقانه او را از بین ببرد.
از هوش مصنوعی می توان برای کارهای زیر کمک گرفت:
ایده پردازی اولیه؛ ساختاربندی موضوعات پیچیده؛ تبدیل یادداشت های پراکنده به پیش نویس؛ پیشنهاد عنوان و میان تیتر؛ کوتاه کردن متن؛ یافتن تکرارها؛ بررسی لحن؛ ساده سازی متن؛ پیداکردن بخش های مبهم؛ پیشنهاد پرسش های بی پاسخ در متن؛ آماده سازی لیست اولیه منابع.
در مقابل، انتخاب زاویه اصلی، تصمیم درباره ی محتوای مهم، افزودن تجربه شخصی، ارزیابی اعتبار اطلاعات و تأیید نسخه غائی باید در اختیار نویسنده باقی بماند.
یک پرامپت کاربردی برای شروع
افرادی که تازه می خواهند نویسندگی با هوش مصنوعی را امتحان کنند، می توانند از قالب زیر استفاده کنند:
می خواهم درباره ی [موضوع] یک [نوع متن] برای [مخاطب] بنویسم. هدف متن [هدف] است. لحن باید [لحن] باشد و حدود [تعداد کلمات] کلمه داشته باشد. ابتدا یک ساختار پیشنهادی ارایه بده. سپس بر طبق ساختار، پیشنویس بنویس. از تکرار و کلی گویی پرهیز کن و بخشهایی را که به مثال، منبع یا راستی آزمایی نیاز دارند مشخص کن. در پایان، سه نقطه ضعف متن را هم توضیح بده.
این پرامپت سه مرحله را در کنار هم قرار می دهد: برنامه ریزی، نوشتن و نقد اولیه.
نویسندگی با هوش مصنوعی؛ پایان نویسنده یا شروع همکاری تازه؟
هوش مصنوعی بدون شک شیوه کار خیلی از نویسندگان را تغییر خواهد داد. بخشی از کارهای وقت گیر مانند تهیه پیش نویس، خلاصه سازی، پیشنهاد تیتر و مرتب کردن ایده ها را می توان سریع تر انجام داد.
اما نویسندگی فقط کنار هم قراردادن جمله ها نیست. ایده تازه، شخصیت باورپذیر، زاویه دید متفاوت، خاطره شخصی، استعاره خلاقانه و حتی تصمیم درباره ی حذف یک جمله، بخشی از پروسه خلاقیت هستند.
به همین دلیل، بهتر است هوش مصنوعی را رقیب نویسنده ندانیم؛ بلکه آنرا ابزاری قدرتمند در کنار نویسنده ببینیم. این ابزار می تواند طرح بدهد، پیشنویس بسازد، ایراد بگیرد، متن را مرتب کند و سرعت کار را افزایش دهد؛ اما نباید صاحب ایده، تجربه یا صدای غائی نویسنده شود.
هوش مصنوعی ابزار است، نه جایگزین انسان های خلاق.
ارزش نویسنده فقط در توانایی قراردادن کلمات کنار یکدیگر نیست؛ ارزش وی در اینست که بداند چه چیزی ارزش نوشتن دارد، چرا باید نوشته شود و چطور میتوان آنرا بشکلی نوشت که شبیه نوشته های دیگر نباشد.
آینده نویسندگی شاید نه جنگ انسان و ماشین، بلکه همکاری این دو باشد؛ بشرط آنکه ابزار، بازهم ابزار بماند و خلاقیت، انتخاب و صدای غائی در اختیار انسان باشد.
۵۷
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب