دندان مردم روستا، درمان ندارد!
روان ما: داستانی از فراموشی یک قانون که دسترسی مردم روستایی را به خدمات دندانپزشکی از بین برد.
روان ما به نقل از خبرنگاران جوان: تصور کنید در یکی از روستا های محروم ایران زندگی می کنید. اگر خدای ناکرده گرفتار پوسیدگی یا لطمه دندانی شوید، در عمل هیچ درمانگری در منطقه تان به دادِ دردتان نمی رسد. قبل از پوسیدگی نیز کسی وظیفه غربال، بررسی و پیشگیری را بر عهده ندارد. اگر هم به شهر ها مراجعه کنید، هزینه های سرسام آور خدمات دندانپزشکی، کمرتان را برای درمان همان یک دندان خواهد شکست. این فاجعه خاموش هر روز در مناطق محروم کشورمان درحال وقوع است؛ غافل از آنکه در دهه ۶۰ شمسی، سیاستگذاران نظام سلامت، با تصویب قانون تربیت بهداشتکاران دهان و دندان مردم روستا برای این معضل راهکاری، ارایه کرده بودند؛ راهکاری که متاسفانه به بایگانی سپرده شد و محرومیت را چندین برابر کرد.
پوسیدگی؛ دیگر یک بیماری نیست، یک اپیدمی خاموش است
شاخص DMF (دندان های پوسیده، ازدست رفته و پرشده) در ایران به حدی رسیده که دندانپزشکان را نیز به ستوه آورده است. وقتی میانگین پوسیدگی در خردسالان ۱۲ ساله به بالای ۸۴ درصد می رسد، یعنی ما نسلی با «دهان های آلوده» را تحویل جامعه داده ایم. کشوری که رویای پیشرفت در علم پزشکی را دارد، هنوز نتوانسته جلوی ساده ترین بیماری مزمن انسانی یعنی پوسیدگی را بگیرد و این یعنی یک زنگ خطر جدی برای سلامت عمومی کشور.
دوگانگی تلخ؛ دندانپزشک فراوان در تهران، صفر در روستا ها
بر مبنای آمار های رسمی، سرانه دندانپزشک در استانهای برخوردار، نزدیک به ۷ برابر مناطق محروم است. در جنوب سیستان و بلوچستان یا برخی مناطق کرمان، مردم برای یک کشیدن ساده دندان باید ۱۰۰ کیلومتر راه طی کنند و هزینه های ایاب وذهاب را نیز خودشان بپردازند. این یعنی عدالت در دسترسی به خدمات دهان و دندان در این کشور به یک شعار بی معنا تبدیل گشته است؛ کسانیکه بیشترین نیاز را دارند، کمترین دسترسی را دارند و گران ترین هزینه ها را متحمل می شوند. آمار ها به روشنی نشان داده است که میزان بهره مندی روستاییان از خدمات دندانپزشکی به مراتب پایین تر از مردم ساکن در شهر است و عمده مناطق محروم کشور در حوزه بهداشت دهان و دندان گرفتار لطمه و لغزشی جبران ناپذیر هستند.
به طور خلاصه این فاجعه خاموش هر روز در مناطق محروم کشورمان در حال وقوع است؛ غافل از آن که در دهه ۶۰ شمسی، سیاستگذاران نظام سلامت، با تصویب قانون تربیت بهداشتکاران دهان و دندان مردم روستا برای این معضل راهکاری، ارائه کرده بودند؛ راهکاری که متاسفانه به بایگانی سپرده شد و محرومیت را چندین برابر کرد.
پوسیدگی؛ دیگر یک بیماری نیست، یک اپیدمی خاموش است
شاخص DMF (دندان های پوسیده، ازدست رفته و پرشده) در ایران به حدی رسیده که دندانپزشکان را هم به ستوه آورده است. این یعنی عدالت در دسترسی به خدمات دهان و دندان در این کشور به یک شعار بی معنا تبدیل گشته است؛ آنهائی که بیشترین نیاز را دارند، کمترین دسترسی را دارند و گران ترین هزینه ها را متحمل می شوند.
منبع: روان ما
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب