ارتباط بعضی از دارو های کاهش وزن با ریزش مو
روان ما: نتایج یک پژوهش نشان داده است که دارو های کاهش وزن ممکنست با ریزش مو در مردان مرتبط باشند.
یک مطالعه تازه، ارتباط احتمالی بین استفاده از دارو های رایج GLP-۱ برای دیابت و چاقی و افزایش ریسک ریزش موی الگودار در مردانی که زمینه ژنتیکی مبتلا شدن به این بیماری را دارند، نشان داده است.
این مطالعه که توسط محققان مرکز پزشکی لانگون دانشگاه نیویورک انجام شده است، نشان داد که مردانی که عوامل ژنتیکی در رابطه با آلوپسی آندروژنیک، شایع ترین شکل ریزش موی الگوی مردانه، دارند، ممکنست هنگام استفاده از دارو هایی از دسته آگونیست های گیرنده پپتید-۱ شبه گلوکاگون (GLP-۱)، مانند Ozempic، Wegovi و Zipbound، با افزایش ۷ درصدی خطر ریزش مو مواجه شوند.
محققان بر روی ژن GLP۱R تمرکز کردند که در تولید پروتئین های گیرنده GLP-۱ در بدن نقش دارد. فعالیت این ژن به عنوان شاخصی از فعالیت گیرنده GLP-۱ استفاده می شود. سطح فعالیت بالاتر نشان دهنده تعداد بیشتر این گیرنده ها است.
محققان داده های ژنتیکی در رابطه با فعالیت GLP-۱R را با داده های ژنتیکی مردان دچار آلوپسی آندروژنیک، یک بیماری ژنتیکی که سبب ریزش تدریجی مو، اغلب در جلوی سر و بالای پوست سر می شود، مقایسه کردند.
این مقایسه ارتباط بین افزایش فعالیت GLP-۱R و استعداد مبتلا شدن به آلوپسی آندروژنیک را نشان داد که نشان دهنده ارتباط بیولوژیکی احتمالی بین فعالیت GLP-۱ و ریزش مو است.
برای اطمینان از این که این ارتباط تحت تاثیر عوامل دیگر قرار نگرفته است، محققان طیف وسیعی از عوامل شناخته شده یا بالقوه را که می توانند بر ریزش مو تاثیر بگذارند، همچون فشار خون بالا، مقاومت به انسولین و سطح پایین تستوسترون، درنظر گرفتند. حتی بعد از تنظیم این عوامل، افزایش ریسک ریزش مو در رابطه با فعالیت GLP-۱ تقریبا ۷ ٪ باقی ماند.
چرا ریزش مو با این دارو ها مرتبط است؟
بعضی از مردان و بانوانی که از دارو های GLP-۱ استفاده می نمایند، بعد از شروع درمان، نازک شدن و ریزش مو را گزارش کرده اند. رایج ترین توضیح تا به امروز این بوده است که کاهش سریع وزن می تواند سبب ریزش موی موقت شود.
آگونیست های GLP-۱ با تنظیم سطح قند خون و کاهش اشتها عمل می کنند که می تواند به کاهش وزن کمک نماید. در تعدادی موارد، رشد مو بعد از چند ماه تثبیت وزن به حالت عادی برمی گردد.
با این وجود، مطالعه جدید شواهد ژنتیکی عرضه می کند که نشان میدهد این رابطه ممکنست صرفا مربوط به کاهش وزن نباشد. بعضی از افراد ممکنست استعداد ژنتیکی داشته باشند که آنها را در صورت افزایش فعالیت GLP-۱ مستعد ریزش مو می کند.
لین پتوخووا، محقق اصلی این مطالعه و استادیار بخش پوست رونالد او. پرلمن و بخش سلامت جمعیت در دانشکده پزشکی گراسمن دانشگاه نیویورک، اعتقاد دارد که این یافته ها می تواند راه را برای توسعه روش هایی برای شناسایی افراد در معرض خطر بیشتر ریزش مو پیش از شروع درمان هموار کند.
پتوخووا گفت مطالعات آینده می تواند به شناسایی مردان و احیانا بانوانی که استعداد ژنتیکی بالاتری برای ریزش مو دارند، پیش از تجویز آگونیست های GLP-۱ کمک نماید.
با وجود این، پتوخووا بر نیاز به تحقیقات بیشتر برای درک مکانیسم های بیولوژیکی که ممکنست فعالیت GLP-۱ را به رشد فولیکول مو مرتبط کنند، تاکید کرد. محققان همینطور قصد دارند بررسی نمایند که آیا همین رابطه در زنان هم وجود دارد یا خیر.
نتایج این مطالعه به شکل آنلاین در مجله Investigative Dermatology منتشر گردید.
بطور خلاصه، سطح فعالیت بالاتر نشان دهنده تعداد بیشتر این گیرنده ها است.
پژوهشگران داده های ژنتیکی در ارتباط با فعالیت GLP-۱R را با داده های ژنتیکی مردان گرفتار آلوپسی آندروژنیک، یک بیماری ژنتیکی که سبب ریزش تدریجی مو، اغلب در جلوی سر و بالای پوست سر می شود، مقایسه کردند.
این مقایسه ارتباط بین افزایش فعالیت GLP-۱R و استعداد ابتلا به آلوپسی آندروژنیک را نشان داد که نشان دهنده ارتباط بیولوژیکی احتمالی بین فعالیت GLP-۱ و ریزش مو است.
برای اطمینان از اینکه این ارتباط تحت الشعاع عوامل دیگر قرار نگرفته است، پژوهشگران طیف وسیعی از عوامل شناخته شده یا بالقوه را که می توانند بر ریزش مو تاثیر بگذارند، همچون فشار خون بالا، مقاومت به انسولین و سطح پایین تستوسترون، در نظر گرفتند. رایج ترین توضیح تا به امروز این بوده است که کاهش سریع وزن می تواند سبب ریزش موی موقت شود.
آگونیست های GLP-۱ با تنظیم سطح قند خون و کاهش اشتها عمل می کنند که می تواند به کاهش وزن کمک کند. پرلمن و بخش سلامت جمعیت در دانشکده پزشکی گراسمن دانشگاه نیویورک، اعتقاد دارد که این یافته ها می تواند راه را برای توسعه روش هایی برای شناسایی افراد در معرض خطر بیشتر ریزش مو قبل از آغاز درمان هموار کند.
پتوخووا گفت مطالعات آینده می تواند به شناسایی مردان و احتمالا بانوانی که استعداد ژنتیکی بالاتری برای ریزش مو دارند، قبل از تجویز آگونیست های GLP-۱ کمک کند.
با این وجود، پتوخووا بر نیاز به تحقیقات بیشتر برای درک مکانیسم های بیولوژیکی که ممکنست فعالیت GLP-۱ را به رشد فولیکول مو مرتبط کنند، تأکید نمود.
منبع: روان ما
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب