مطالعه ای نگران كننده:
ارتباط اوتیسم با کاهش ۱۴ ساله امید به زندگی
روان ما: یک مطالعه تازه شکاف قابل توجهی را در میزان امید به زندگی افراد دچار اختلال طیف اوتیسم آشکار کرده است.
روان ما به نقل از خبرنگاران جوان: یک مطالعه جدید در ایالات متحده نشان داد که امید به زندگی افراد دچار اوتیسم تقریبا ۱۴ سال کمتر از جمعیت عمومی ایالات متحده است، اما بخش عمده ای از موارد مرگ ومیر اضافه در این گروه، با بهبود مراقبت های بهداشتی و حمایت های اجتماعی قابل پیشگیری است.
پژوهشگران «دانشکده بهداشت عمومی میلمن» در دانشگاه کلمبیا و «دانشگاه کلرادو آنشوتز» این مطالعه را انجام دادند و نتایج آن در نشریه *JAMA Network Open* منتشر گردید.
محققان داده های مربوط به بیشتر از دو میلیون فرد دچار اوتیسم را که میان سالیان ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۰ تحت پوشش برنامه «مدیکید» (Medicaid) بودند، تحلیل کردند؛ این داده ها شامل افراد تحت پوشش در هر ۵۰ ایالت و منطقه کلمبیا (واشینگتن دی سی) می شد. در مجموع، ۱۸، ۲۶۸ مورد مرگ در این گروه به ثبت رسید.
نتایج نشان داد که امید به زندگی در بدو تولد برای افراد دچار اوتیسمِ تحت پوشش مدیکید، ۶۴.۹ سال بوده است؛ رقمی که ۵.۶ سال کمتر از متوسط تمام افراد تحت پوشش مدیکید و ۱۳.۸ سال کمتر از امید به زندگی در جمعیت عمومی ایالات متحده است.
بااینکه امید به زندگی در این گروه از ۶۳.۹ سال در بازه زمانی ۲۰۰۰–۲۰۰۴ به ۶۵.۶ سال در بازه زمانی ۲۰۱۵–۲۰۱۹ افزایش پیدا کرد، اما در مقایسه با سایر افراد تحت پوشش مدیکید و جمعیت عمومی، این شکاف همچنان پابرجا ماند.
پژوهشگران همینطور دریافتند که خطر مرگ در افراد دچار اوتیسم، در مقایسه با افراد بدون اوتیسم که در همان برنامه عضو بودند، ۴۴ درصد بیشتر است. افزایش ریسک مرگ ومیر در موارد و علل مختلفی مشاهده شد، بخصوص درباب آنفولانزا، سوءتغذیه، ذات الریه و غرق شدگی.
این مطالعه همینطور آشکار ساخت که زنان دچار اوتیسم در مقایسه با مردان، شکاف بزرگ تری در امید به زندگی نسبت به جمعیت عمومی دارند؛ امری که به طور عمده به نرخ بالاتر اختلالات سلامت روانِ هم زمان و مرگ ومیر اضافه ناشی از آن نسبت داده می شود.
دکتر گوئو-هوا لی، استاد اپیدمیولوژی در دانشکده بهداشت عمومی «میل من» دانشگاه کلمبیا، گفت: بااینکه افزایش ریسک مرگ ومیر در بین افراد دچار اختلال طیف اوتیسم از اواخر دهه ۱۹۸۰ شناخته شده بود، اما به علت محدودیت داده ها در مورد نرخ مرگ ومیرِ تفکیک شده برمبنای سن، میزان امید به زندگی این افراد همچنان نامشخص باقیمانده بود.
دکتر لی تاکید کرد که بخش قابل توجهی از این مرگ ومیرِ اضافه، با بهبود حمایت های اجتماعی، مراقبت های اولیه و خدمات مبتنی بر خانه و جامعه قابل پیشگیری است؛ وی اشاره کرد که این یافته ها بر اهمیت رسیدگی به نابرابری های حوزه سلامت که افراد دچار اختلال طیف اوتیسم با آن مواجهند، تاکید می ورزد. به طور خلاصه در مجموع، ۱۸، ۲۶۸ مورد مرگ در این گروه به ثبت رسید.
نتایج نشان داد که امید به زندگی در بدو تولد برای افراد گرفتار اوتیسمِ زیر پوشش مدیکید، ۶۴.۹ سال بوده است؛ رقمی که ۵.۶ سال کمتر از میانگین تمام افراد زیر پوشش مدیکید و ۱۳.۸ سال کمتر از امید به زندگی در جمعیت عمومی ایالات متحده است.
بااینکه امید به زندگی در این گروه از ۶۳.۹ سال در بازه زمانی ۲۰۰۰–۲۰۰۴ به ۶۵.۶ سال در بازه زمانی ۲۰۱۵–۲۰۱۹ افزایش پیدا کرد، اما در مقایسه با سایر افراد زیر پوشش مدیکید و جمعیت عمومی، این شکاف همچنان پابرجا ماند. افزایش خطر مرگ ومیر در موارد و دلایل مختلفی مشاهده شد، بویژه درخصوص آنفولانزا، سوءتغذیه، ذات الریه و غرق شدگی.
این مطالعه همین طور آشکار ساخت که زنان گرفتار اوتیسم در مقایسه با مردان، شکاف بزرگ تری در امید به زندگی نسبت به جمعیت عمومی دارند؛ امری که بطور عمده به نرخ بالاتر اختلالات سلامت روانِ همزمان و مرگ ومیر اضافه ناشی از آن نسبت داده می شود.
دکتر گوئو-هوا لی، استاد اپیدمیولوژی در دانشکده بهداشت عمومی میل من دانشگاه کلمبیا، اظهار داشت: بااینکه افزایش خطر مرگ ومیر در میان افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم از اواخر دهه ۱۹۸۰ شناخته شده بود، اما به دلیل محدودیت داده ها در مورد نرخ مرگ ومیرِ تفکیک شده برمبنای سن، میزان امید به زندگی این افراد همچنان نامشخص باقی مانده بود.
دکتر لی تصریح کرد که بخش قابل توجهی از این مرگ ومیرِ اضافه، با بهبود حمایت های اجتماعی، مراقبت های اولیه و خدمات مبتنی بر خانه و جامعه قابل پیشگیری است؛ وی اشاره نمود که این یافته ها بر اهمیت رسیدگی به نابرابری های حوزه سلامت که افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم با آن مواجهند، تأکید می ورزد.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب